‘Ik weet het even niet, zei ze tegen me. Ik zie dat meisje daar dan staan, in haar eentje, steeds in haar eentje. Op de hoek van de speelplaats, aan de zijkant van de rij, in de klas ergens apart. Steeds in haar eentje rondkijkend. Geen idee wat ze denkt, geen idee wat ze nodig heeft. Praten doet ze weinig, ze kijkt, kijkt rond om haar heen, kijkt achter haar, kijkt voor haar. Steeds in haar eentje. Ze schuift opzij wanneer iemand iets tegen haar zegt, ze kijkt weg om haar tranen die uit haar ogen rollen te verbergen, ze stop ze weg. Ze veegt ze weg met de palm van haar hand zodat niemand ze ziet, niemand ze opmerkt, niemand iets zegt. Ze kijk weg, maakt zich klein, zegt niets, zwijgt.’
Ik weet het even niet zegt de leerkracht wanneer ze naast me neerploft in de leraarskamer. Wat moet ik doen, wat moet ik zeggen? Hoe kan ik helpen?
Hier draait het om voor mij in mijn praktijk, leerkrachten die vastlopen in en met de emoties van hun kinderen in de klas. Grote emoties en kleine emoties, ruzies in de klas die niet opgelost lijken te raken, conflicten, spanningen in de groep die steeds weer opduiken. Ze zoeken naar pasklare antwoorden maar ze vinden deze niet. Ze weten niet meer wat ze moeten doen in de complexiteit van de klasgroepen vandaag. Ze zoeken, ze proberen, ze voelen frustraties. Ze willen het voor hun klasgroep, voor elk individu en vooral voor dat stille kind. Dat eenzame kind, dat kind aan de zijkant. Dat kind dat er niet bij lijkt te horen. Ze willen helpen maar voelen zich machteloos, weten niet wat te doen, weten niet waar naar toe.
Hiervoor wil ik er zijn als begeleider, als coach, als hoopgever. Niet met een pasklaar antwoord, niet met een pasklare oplossing, niet met ‘de’ antwoorden, want die zijn er volgens mij niet. Wel met een rugzak vol mogelijke ideeën, ervaringen en uitwegen. Vol mogelijke wegen om samen te bewandelen. Om samen te zoeken, uit te proberen, samen te ontwikkelen wat deze leerkracht nodig heeft. Samen wankelen, samen op weg daar geloof ik in. In die samen zit voor mij het antwoord, vertrekkend vanuit degene die de vraag stelt, vertrekkend vanuit degene die wil zoeken, die wil proberen telkens weer opnieuw.
Ik geloof in het wankelen en in het stevig staan. In het evenwicht vinden en verliezen, als een koorddanser die kijkt naar het eind van zijn koord maar weet dat hij het stap voor stap moet doen. Kleine stapjes, zachtjes vooruit glijdend, even wankelen, evenwicht verliezen en weer herpakken.
Balans zoeken.
Ik wil geen pasklare antwoorden en oplossingen geven want ik heb de oplossing niet. De oplossing zit in de mens zelf, in het zoeken van de mens, in de mens die de vraag stelt. Ik geef niet het antwoord maar ik stel de vraag. Wat heb je nodig, wat heb je al, wat doe je al … en waar wil je naar toe. Durf je samen de weg gaan